بیوتکنولوژی به استفاده از سلول یا سیستم های زیستی برای تولید محصولات مفید اطلاق می شود. به عبارت دیگر، تمام مصارف تکنولوژی از سیستم های زیستی، موجودات زنده یا سیستم هایی مشتق شده از آن ها، برای تولید محصولات مورد نیاز یا فراوری آن ها، بیوتکنولوژی نامیده می شود.

این علم در دهه 1970 در سانفرانسیسکو جنوبی در ایالت کالیفرنیا کشف شد. اکنون انسان از بیوتکنولوژی در کشاورزی، محصولات غذایی و پزشکی استفاده می کند. در اواخر قرن بیست و اوایل قرن 21 بیوتکنولوژی به علوم جدید و متنوعی وارد شد. مانند ژنومیک، تکنولوژی ژن های نوترکیب، ایمونولوژی کاربردی، ساخت داروها و آزمایش های تشخیصی. بیوتکنولوژی در چهار شاخه اصلی صنعت وارد شده است، شامل: داروسازی، کشاورزی، محیط زیست و صنایع  محصولات غیر خوراکی مانند پلاستیک، روغن گیاهان، سوخت های زیستی و ...


برای مثال یک کاربرد بیوتکنولوژی استفاده هدفمند از موجودات زنده برای ساخت محصولات ارگانیک مانند آبجو یا در تولید شیر است. مثال دیگر استفاده از این علم، در بازیافت زباله و ترکیبات دورریختنی است. با بررسی توالی DNA یک بیمار، می توان متوجه شد که اختلال ایجاد شده ناشی از چه تغییری در ژنوم اوست و آیا این تغییر برای نسل های بعد مضر است؟ در علم داروسازی ژن انسولین یا آنتی بیوتیک های مختلف را به میکروارگانیسم ها وارد می کنند تا در نهایت محصول این ژن به صورت انسولین یا آنتی بیوتیک، خالص سازی شده و برای بیماران مورد استفاده قرار گیرد. این روش باعث می شود تا ساخت این ترکیبات در سیستم های زنده انجام شود و به صورت شیمیایی یا سینتتیک انجام نپذیرد.


اما همیشه استفاده از بیوتکنولوژی خوب نیست. تولید سلاح های زیستی برای از بین بردن انسان که در بیوتروریسم استفاده می شود نیز از موارد کاربردی بیوتکنولوژی است.  

 

 

نوشته شده در تاریخ دوشنبه 11 دی 1391    | توسط: مریم حسینی    | طبقه بندی: آموزش ژنتیک مولکولی،     | نظرات()